Αρχική Βραβεία Θεατρικό Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» 2020 – Στην Δήμητρα Βλαγκοπούλου το βραβείο

Θεατρικό Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» 2020 – Στην Δήμητρα Βλαγκοπούλου το βραβείο

Celestyal Cruises

Με την παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη και πολλών επισήμων πραγματοποιήθηκε, σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, σήμερα 20 Οκτωβρίου στο Εθνικό Θέατρο REX, Σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη η απονομή του Θεατρικού Βραβείου «Μελίνα Μερκούρη» 2020.

Στην επιτροπή του βραβείου συμμετείχαν οι Μάγια Λυμπεροπούλου (επίτιμη πρόεδρος), Δηώ Καγγελάρη, Ματίνα Καλτάκη, Δημήτρης Λιγνάδης, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ρένη Πιττακή.

Στην Δήμητρα Βλαγκοπούλου το θεατρικό βραβείο

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου δίνει το βραβείο στη Δήμητρα Βλαγκοπούλου

Έργο: Η τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας
Συγγραφέας: Γουίλιαμ Σέξπιρ
Διασκευή και Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος – ομάδα GRASSHOPPER
Θέατρο: Θέατρο του Νέου Κόσμου

 Συνυποψήφιες για το βραβείο:

Μαίρη Μηνά

Έργο: Με λένε Έμμα
Συγγραφέας: Ντάνκαν ΜακΜίλαν
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη – Ομάδα Νάμα
Θέατρο: Σύγχρονο Θέατρο

Ελένη Στεργίου (ομάδα This Famous Tiny Circus)

Έργο: Η απαγωγή της Τασούλας: μια ποιητική μυθιστορία
Συγγραφέας: εμπνευσμένο από την «Απαγωγή της Τασούλας» του δημοσιογράφου Τάσου Κοντογιαννίδη
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος
Θέατρο: Σταθμός

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απένειμε το βραβείο στην Δήμητρα Βλαγκοπούλου, και η περσινή βραβευμένη Ηρώ Μπέζου της έδωσε την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη, την οποία η τιμώμενη ηθοποιός θα κρατήσει για έναν χρόνο και θα παραδώσει στην ομότεχνή της που θα διακριθεί την επόμενη χρονιά. Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ.

H Ομιλία της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη στην απονομή του βραβείου Μελίνα Μερκούρη

Η Μελίνα  ο μύθος.

Κάθε εκατό χρόνια γεννιέται ένα πλάσμα που το λένε Μελίνα. Αλλά  αν το σκεφθείτε η δική μας Μελίνα ήταν το τέλειο δείγμα γυναίκας  που μπορούσε να μεγαλώσει και να ανθίσει σε κάθε  εποχή, απαντώντας στον καθρέφτη του καιρού της.

Ηταν ωραία και άφοβη.

Ηταν αστή, μεγαλοαστή και ασύμβατη.

Ηταν γενναία για ό,τι πίστεψε πολύ και υποτακτική σε ό,τι αγάπησε πολύ.

Ηταν ερωτευμένη σε  όλη της τη ζωή με τη ζωή  κι έζησε σε μια ζωή εκατό ζωές και κάθε μια χωριστά. Τίς χάρηκε, τις ρούφηξε ως το μεδούλι τους. Πέρασε ανάμεσα μας φορώντας ένα ολομέταξο κόκκινο φουστάνι κι έτσι χάθηκε, πέρα στον ορίζοντα.

Ηταν ελεύθερη, με μια εξαίσια τρέλα που κάνει τη στιγμή να φαίνεται αιώνας.

Η Μελίνα που ηθελημένα και προκλητικά έσπαζε όλα τα κοινωνικά μέτρα που έθετε η εποχή της.

Οι ιστορίες που μας αφηγήθηκε μόνο μια ευφάνταστη πένα θα μπορούσε να τις είχε γράψει. Η διαφορά είναι ότι η Μελίνα δεν τις είχε εφεύρει. Τις είχε ζήσει και τις ομολογούσε αυτάρεσκα και ταυτόχρονα  με τον αυθορμητισμό της έφηβης.

Εγερνε πίσω το κεφάλι της, κάνοντας να φαίνεται ακόμη ωραιότερος ο κύκνειος λαιμός της και ξεσπούσε σ ένα γέλιο που ανάβλυζε κατ’ ευθείαν από την καρδιά της. Εκείνο το γέλιο, σα γάργαρο νερό, που πλημμύριζε τα δωμάτια, στις παρυφές του Λυκαβηττού, με ήχους που σημαίνουν τα πάντα και το τίποτε, το τίποτε που όμως έκανε εκείνη  τη στιγμή μοναδική.

Οι γύρω της είχαν πάντα την αίσθηση του προνομιούχου  ακριβώς επειδή τους καλούσε να είναι γύρω της. Kι εκείνη είχε τον τρόπο της να δίνει στον καθένα την εντύπωση ότι τους επέλεγε, ότι τους δεχόταν, γιατί ήταν  ξεχωριστοί.

Και μετά, έρχονταν οι λίμνες των ματιών της. Κάτι σαν  υγρό πράσινο και κάτι σαν χρυσαφί, θυμάμαι. Κάτι που σε καθρέφτιζε και σε μαγνήτιζε. Το λεπτό που σε κοιτούσε ένιωθες ότι η Μελίνα μόνη της είναι ένας κόσμος ολόκληρος. 

Σ’ αυτή τη γυναίκα δύσκολα ξεχωρίζεις τη Μελίνα του αγώνα, από τη Μελίνα της σκηνής, τη Μελίνα στις γειτονιές της Β’ Πειραιά από τη Μελίνα των μεγάλων σαλονιών της Ευρώπης, τη Μελίνα του θαυμασμού του Μιττεράν από τη Μελίνα των δεκάδων ρόλων της ζωή της.  

Μια φίλη, μου έλεγε ότι σ’ ένα ταξίδι του Παπανδρέου στη Στοκχόλμη, η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα είχε γράψει: «Ηρθε η Μελίνα συνοδευόμενη από τον Ανδρέα Παπανδρέου». Και αυτό γιατί κανείς δε μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία της.

Ηταν φτιαγμένη για να  βάζει μεγάλους στόχους:

Αυτά τα Μάρμαρα είναι δικά μας, είπε. Πρέπει να επιστρέψουν. Δεν πρόλαβε να δει την επιστροφή τους, αλλά το σπίτι τους κτίστηκε εκεί που η Μελίνα επέλεξε. Εκείνη τα περιμένει, όταν ωριμάσει ο καιρός και έρθει η ώρα της επιστροφής τους. Γιατί θα έρθουν εδώ που ανήκουν. Θα έρθουν εδώ που ανήκουν.

«Αυτή η Δημοκρατία, είπε, δεν αντέχει τη χούντα». Γι αυτή τη Δημοκρατία που εμείς χαιρόμαστε, εκείνη αλυσοδέθηκε έξω από το Λευκό Οίκο για να εκθέσει  τη διδακτορία κι έτσι έγινε πρωτοσέλιδο σε όλον τον τύπο, όλου του κόσμου.

«Αυτή η ιδέα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, καλή μου φαίνεται», είπε.  Και έτσι ξεκίνησε ένας θεσμός που ενώνει σήμερα όλη την Ευρώπη.

«Θα πας τον Μπρεχτ  περιοδεία σε όλη την επαρχία, τη ρώτησαν, κάπως ειρωνικά». «Όχι», είπε, «Θα τον εγκαταστήσω σε όλα τα θέατρα της επαρχίας, ώσπου να γίνει ένα μαζί τους». Και έτσι γεννήθηκαν τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα και μπορεί ο Μπρεχτ να  μοιάζει παλλαϊκός, αλλά ο κύκλος με τη κιμωλία που χάραξε η Μελίνα δεν πρέπει ποτέ να κλείσει.

Κλείνει ένα θέατρο και σκοτεινιάζει ένα μέρος του κόσμου.

Η Μελίνα, που σήμερα θυμόμαστε ότι γεννήθηκε πριν από εκατό χρόνια, θα ζήσει τόσα κι άλλα τόσα, γιατί πια ό,τι και να πούμε γι αυτήν γινόμαστε πιστευτοί. Ο μύθος δεν έχει αλήθεια, ούτε ψέμα. Είναι κυρίαρχος. Εχει μια σφριγηλή αιωνιότητα που περνάει από στόμα σε στόμα και φωλιάζει από μνήμη σε μνήμη. Ωσπου γίνεται μια κατάκτηση παγκόσμια.

Η Μελίνα είναι ένας μύθος, από εκείνους που χρειάζεται η Ελλάδα. Από εκείνους που χρειάζονται οι τρείς νεαρές ηθοποιοί που έφτασαν ως εδώ, καταθέτοντας πάνω στη σκηνή το ταλέντο τους.  Αυτή η μία που θα επιλεγεί, με τίμια διαδικασία, θα φορά την καρφίτσα της Μελίνας στο πέτο της. Θα πρέπει να τη φέρει με την ίδια φιλάρεσκη τέχνη, όπως εκείνη.

Εγώ, που τύχη αγαθή, με έκανε να μιλώ απόψε για τη Μελίνα ενώπιον Σας, την γνώρισα, αλλά δεν την έζησα, όπως οι ελάχιστοι ευτυχείς, ανάμεσά μας. Μια πρώτη φορά πήγα στο γραφείο της, στο γραφείο της κυρίας Υπουργού Πολιτισμού στην οδό Αριστείδου με τον καθηγητή μου.  Εγώ 22 χρονών, κι έμεινα να τη κοιτάζω, καθώς με ρωτούσε γιατί επέλεξα να γίνω αρχαιολόγος. Η τύχη θέλησε για περισσότερο από δώδεκα χρόνια να βλέπω γραφείο της απέναντι από το γραφείο του Υπουργού. Το γραφείο, που εκείνη είχε επιλέξει, αλλά δεν πρόλαβε να καθίσει. Και κανείς δεν κάθεται σ’ αυτό και ούτε θα καθίσει.

Γιατί με τον μύθο ποιος τρελάθηκε να αναμετρηθεί.

Πριν την απονομή, πραγματοποιήθηκε η πρώτη προβολή του νέου φιλμ “Μελίνα Στοπ Καρέ – αναζητώντας τη σύγχρονη ελληνικότητα”, στο οποίο συμμετέχουν όλες οι ηθοποιοί που έχουν αποσπάσει το βραβείο “Μελίνα Μερκούρη” από το 2007, όταν και θεσπίστηκε, με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.